Storm Een Ster In Mijn Leven

1. Auflage 2025
ISBN: 978-88-354-8379-3
Verlag: Tektime
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

E-Book, Dutch, Flemish, 248 Seiten

Wat kan er gebeuren als je net geriskeerd hebt om de neus te breken van Marc Hailen, de acteur die zijn lichaam voor tien miljoen dollar heeft verzekerd? Berenice had nooit gedacht dat ze ooit een antwoord op zo'n vraag zou moeten geven. Maar het noodlot, in combinatie met de ongelukkige stand van de sterren, heeft ervoor gezorgd dat ze een van de knapste, beroemdste en rijkste mannen van dit moment tegen het lijf is gelopen! Zal Berenice een oplossing vinden om de pompeuze en arrogante aard van de ster Marc Hailen in toom te houden, zonder verliefd op hem te worden?

Autoren/Hrsg.

Storm, Victory

Weitere Mitwirkende

Mortelmans, Hilde

Leseproben

1. 1

Ontsla me niet. Ontsla me niet. Ontsla me niet. Ontsla me niet. Ontsla me niet. Ontsla me niet.

Berenice was zo bang om de fatale woorden ‘Je bent ontslagen’ te horen, dat ze niet eens naar de lange monoloog van haar baas kon luisteren. Hij had het over de situatie van het bedrijf en de interne problemen waardoor de raad van bestuur gedwongen was om drastische maatregelen te nemen, waaronder het ontslaan van twintig werknemers. Vier per afdeling.

En nu, na dagenlang bidden in de hoop dat ze niet naar het kantoor van de directeur zou worden geroepen, zat ze daar.

Ze was doodsbang bij het idee ontslagen te worden. Wat haar zo bang maakte, was niet zozeer dat ze een baan zou verliezen waarin ze vier jaar lang als een robot loonstrookjes had opgesteld en facturen had gearchiveerd, maar wel alle gevolgen die daaruit zouden voortvloeien. Vooral het vooruitzicht dat haar moeder haar zou aansporen om terug thuis te wonen, onder haar onderdrukkende en beschermende vleugels.

Ze was zo overweldigd door wanhoop dat ze slechts fragmenten van het lange betoog van haar baas opving.

‘De economische crisis laat ons geen andere keuze… het financiële plan… er waren enkele discrepanties… er is een ware verandering nodig… nieuwe liquiditeit… helaas… te veel werknemers… hoge kosten… zonder een nieuw beleid is een inkrimping onvermijdelijk… Juffrouw Collins, ben je het daarmee eens?’

Berenice knikte angstig terwijl ze aan iets anders dacht.

‘Juffrouw Collins, heb je het begrepen?’ vroeg de man met iets meer vastberadenheid in zijn stem, waardoor de jonge vrouw in haar stoel overeind schrok.

‘Natuurlijk. Ik ben het helemaal met je eens’, antwoordde Berenice, die zich meteen herpakte, in de hoop dat ze zojuist niet had gezegd dat ze akkoord ging met haar ontslag. Waarom kon ze, als ze nerveus werd, nooit een gesprek volgen zonder na twee seconden de draad kwijt te raken?

‘Prima! Dus he hebt al een goed plan voor de volgende drie… vijf jaar, veronderstel ik?’

‘Natuurlijk!’ Ontsla me alleen niet.

‘Ik wist niet dat je zo goed thuis was in dit vakgebied. Ik had je naam zelfs op de lijst staan van mensen die ik wilde ontslaan! Nu kan ik niets anders doen dan wachten tot ik je ideeën heb gelezen. Maandag verwacht ik een innovatief financieel plan voor ons bedrijf op mijn bureau.’

‘Financieel plan?’

‘Ja. Niets bijzonders. Gewoon twee ideeën om het bedrijf binnen drie jaar weer aan de top te brengen. Deze documenten komen je wellicht van pas. Neem ze mee en… stel me niet teleur.’ Na het overhandigen van een stapel papieren van dertig centimeter dik stuurde de baas haar weg.

Toen Berenice het kantoor van meneer Footer verliet, liep ze nog met een duizelig hoofd naar haar bureau. Ze wist niet of ze moest dansen van vreugde omdat ze haar baan had behouden, of dat ze moest wegrennen, ver weg van hier, en alle dossiers moest weggooien. Ze wist niet eens waar ze moest beginnen met het opstellen van een financieel plan dat zou kunnen leiden tot een betere financiële situatie voor de uitgeverij waarvoor ze werkte.

Vier jaar lang had ze met een heel eenvoudig computerprogramma de loonstrookjes voor alle werknemers van het bedrijf voorbereid of had ze hooguit de interne communicatie geregistreerd en de facturen opgeslagen, nadat ze die aan haar collega Sandy had gegeven.

Dat waren de enige taken die ze kon uitvoeren. De enige die ze had geleerd, buiten haar vrije tijd doorbrengen op Facebook en Twitter of winkelen op Amazon en eBay.

Als ze op computergebied al een amateur was, dan was ze in de financiële wereld ronduit onwetend.

Toen ze bij haar bureau naast Sandy kwam, liet ze zich onhandig en met een afwezig blik op de stoel vallen.

‘Mooi. En? Heeft hij je ontslagen?’ vroeg haar collega bezorgd.

‘Nog niet,’ antwoordde Berenice moedeloos.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel dat ik voorlopig aan ontslag ben ontsnapt. Tot maandag,’ legde ze aan haar collega uit terwijl ze een chocoladekoekje uit de la pakte. Van stress kreeg ze altijd honger.

‘Ik heb je nog gezegd dat je die geluksbrenger op eBay moest kopen! Daarmee had je nu niet in deze puinhoop gezeten,’ zei Sandy verwijtend, terwijl ze een rode boekenlegger met Chinese gouden tekens en een rood lint, een geluks- en succesbrenger, vlak voor haar gezicht hield.

‘Ik geloof niet in die dingen.’

‘Dat is jammer! Vooral met de kwadratuur van Saturnus en Venus, waardoor juni voor alle Boogschutters een hel wordt. Twee weken geleden heb ik je al gewaarschuwd dat je deze maand de ene na de andere onaangename verrassing zou krijgen. Mijn nicht Dorine is ook Boogschutter en je kunt je niet voorstellen wat zij allemaal moet doorstaan.’

‘Sandy, alsjeblieft... Ik ben onder een ongelukkig gesternte geboren, wat nog eens wordt bevestigd door de keuze van mijn naam,’ mopperde Berenice, geïrriteerd door het overdreven bijgeloof van haar vriendin. Bovendien haatte ze haar naam. Het deed haar denken aan Berenice, een tragedie van Racine waarin haar naamgenoot voorgoed haar liefde opgeeft en daarmee kiest voor eenzaamheid. Dezelfde eenzaamheid die Berenice al zo lang voelt.

‘Wel, wat nu? Is onze Berenice de vierde medewerker die het bedrijf moet verlaten?’, zei Karen Jordan met haar fluwelen stem. De nieuwkomer die te slim leek om haar baan op het spel te zetten.

Zo slim om met meneer Footer het bed in te duiken!

‘Nog niet’, was het scherpe antwoord van Berenice. Ze wierp Karen een vernietigende blik toe, maar die had zich al lachend omgedraaid op zoek naar een ander hulpeloos slachtoffer om lastig te vallen.

‘Ik wou dat ik me net zo kon kleden als zij’, zuchtte Sandy, terwijl ze haar buik introk zonder haar ogen van Karens atletische en slanke lichaam af te wenden. Karen droeg een strakke zwarte leren jumpsuit die haar deed lijken op een intrigerende en sexy panter.

‘En net als zij worden? Nee, bedankt. Ik haat mensen die hun schoonheid misbruiken om te krijgen wat ze willen.’

‘Ik ben het met je eens, maar mensen zien ons gewoon als twee dikke meiden die jaloers zijn op een slank meisje. Wat een vreselijke wereld!’

Helaas had Sandy gelijk en uiteindelijk kon Berenice niets anders doen dan haar chocoladekoekje terug in de la leggen en weer aan het werk gaan.

Toen de twee collega's stopten met werken, gingen ze, in tegenstelling tot de anderen, naar het koffiebarretje naast het kantoor waar Sandy's neef werkte.

‘Waarom zouden we ons meteen naar de parkeerplaats haasten en ruzie maken met de anderen, als we maar een half uurtje hoeven te wachten om een halflege plek te vinden waar we kunnen manoeuvreren zonder bang te zijn andere auto's te raken?’, zei Sandy keer op keer weer om de grote ijscoupe te rechtvaardigen die ze altijd at voordat ze naar huis ging. Thuis zou haar moeder op haar wachten met de gebruikelijke ongekruide salade die haar dochter moest eten als ze wilde afvallen.

Zoals gewoonlijk kozen ze voor twee ijscoupes met slagroom.

Harry, Sandy's neef, kwam hun bestelling opnemen.

‘Heb je gemerkt hoe opgewonden iedereen is sinds de filmploeg van The Supremacy in de stad is?’ jubelde de uitbundige Harry.

‘Ik vraag me af hoe een beroemde filmregisseur als Rob Sorenson sommige scènes van een van zijn films in zo'n anoniem en kleurloos stadje als Brocketville kan opnemen’, merkte Sandy op na een vluchtige blik op de lijst met ijsjes, die ze al perfect kende.

‘Of hoe hij dit godvergeten stadje heeft ontdekt! Simpel gezegd, Brocketville heeft geen noemenswaardig artistiek en cultureel erfgoed, er zijn geen kantoren van bekende bedrijven en er hebben zich hier nooit bovennatuurlijke verschijnselen voorgedaan. Hoe kun je nu zo'n plek uitkiezen voor een film?’ herhaalde Berenice.

‘Ik weet het niet, maar gisteren zeiden ze op tv dat vandaag de laatste opnamedag zou zijn en dat de straat dan eindelijk weer open zou gaan voor het verkeer. Jammer! Er kwamen veel mensen hier om iets te drinken, in de hoop een glimp van de acteurs op te vangen. We hebben deze drie dagen gouden zaken gedaan.’

‘Ik begrijp niet echt wat er zo bijzonder is aan deze beroemdheden’, gaf Berenice geïrriteerd toe. Hoewel ze haar auto altijd naast de afsluitingen had geparkeerd die het gebied afbakenden waar de filmscènes werden opgenomen, stopte ze nooit even om een kijkje te nemen in de hoop een acteur te zien, zeker niet David Donkey en Marc Hailen. Bovendien hing de stad vol met foto's en inscripties achtergelaten door hun fans.

‘Ben je gek? Ik zou alles doen voor een handtekening van David Donkey. Ik had zelfs meneer Footer om een dag vrij gevraagd, maar die klootzak weigerde,’ barstte Sandy uit, nog steeds woedend omdat de opnames met haar favoriete acteur slechts een paar stappen van haar werkplek plaatsvonden en ze toch niet kon blijven om hem te zien.

‘Ik zou niet weten wat ik met een handtekening moest doen,’ riep Berenice uit.

‘Zelfs niet als het die van Marc Hailen was?’ plaagde Harry, die de smaak van zijn oude schoolvriendin kende.

‘Dat klopt. Ik vond zijn vioolspel mooi, niet zijn handschrift,’ haastte ze zich te verduidelijken.

Marc Hailen was de violist van een popgroep die furore maakte. De combinatie van de zoete melodie van de viool en de meer urban klanken van The Dark Angels zorgde ervoor dat de beroemde band de...